Edicións Xerais

ESTEVO vivía cos seus pais nun chalé da urbanización O Salgueiro Chorón, nas aforas de Valdomar, unha das máis exclusivas da contorna da vila,

Isto non é outra escolma. É un reto. O reto de leres como feminista a poesía rosaliana. Deberás desbotar inercias, rexeitar prexuízos e disporte a ler desde o «triángulo de furias», como di Ana Romaní; desde a reviravolta exacta en que se albisca a revolta silandeiriña das mulleres. Se a proposta non che presta, pecha o libro. Podes manterte a base da dieta tradicional: calquera das Rosalías de sempre.
Ler como feminista é recoñecer o poder da lectura ceiba e responsable co seu tempo. Facerse cargo do poder de quen le, que sabe que neses poemas de onte están as chaves emocionais de moitas das cuestións de hoxe: a violación e a violencia contra as nenas e as mozas, o amor romántico como dispositivo de doma, a institución matrimonial, a precariedade extrema das viúvas, a invisibilidade das vellas, a forza da ira e da celebración. Facerse cargo da muller en Galicia, diría María Xosé Queizán.
Este libro parte dunha evidencia: antes de cantar a nación en Cantares gallegos (1863), Rosalía de Castro escribiu a «vindicación das mulleres» en Lieders (1858) e La hija del mar (1859). Como autora seguía o camiño da revolucionaria Madame Roland, da pensadora Mary Wollstonecraft, da escritora George Sand, da pintora Rosa Bonheur... Si, tamén de Benito J. Feijoo, aínda que, a diferenza do bieito, ela falaba desde a experiencia propia e a das iguais,

preciosos. A máis pequena debía de andar polos seis anos. «Coma ti, Mariña».